trzy wiersze

Próbowałam złamać drzewo

patrząc mu prosto w oczy.

Świat to niezła okazja

żeby przyjrzeć się drżącym

strukturom.

Długie tygodnie nadchodzenia.

Miejskie słoneczne rozpadanie butów.

Za to powietrze ma bardziej

literalne zwyczaje.

Skaza jak abstrakcyjny rzeczownik

przysiada na sercu

ptaka, sercu drzewa.

Nie patrzymy pod nogi

gdy ciało odmawia

ruch.

Gdybyście były liście dziecięcym przysmakiem

chrupałybyście jak orzeszek w fioletowej skorupce.

Ale to już grudzień, w czapce taszczę szron

a wy chrzęścicie pod butem jak gołębie

piórko, jak zębate słowo.

Wylinki duchów, przez które przechodzę

niosąc termiczny kubek po kawie (bo to spacer)

zamarzają we mnie hipnotyczną poświatą.

Na drodze staje mi ciało opuszczonych spodni

i ciało porzuconego kota.

Hałasujecie liście jak nie z tego świata.

Wasze kolory jeszcze nie istnieją.

Szczęśliwie doniesiona do ciepłego wnętrza

kolekcja duchów, obsiada mi wszystkie

białe miejsca w ciele.

Polowanie wygląda na szalenie udane.

Obiecujące jest piękno fasady

i piękny jest fałsz

zdublowanych ruchów

gdy ramię w ramię

dotrzymujemy sobie

kłamstwa, ale nie potrafimy

zatrzymać budowy

choćby się rozłaziła

po wszelkich półpiętrach.

Widzimy wyraźnie dopiero

od frontu, gdzie sprawy

nabierają wagi

imion zakończonych na wrogą literę.